นิสัยเสีย (ของข้าพเจ้า)

เรื่องของเรื่องคือ ปากเสียครับ ปกติก็เสียอยู่แล้ว แต่จะบ่นในใจ หรือไม่ก็แอบด่าลับหลัง
ตั้งแต่มาอยู่เมลเบิร์นนี่ มันมากกว่าปกตินี่สิ เพราะว่าฝรั่งมันก็ฟังเราไม่รู้เรื่องหรอกว่าเราพูดอะไร เช่นว่า เจอฝรั่งแต่งตัวแปลกๆ ก็จะสะกิดเพื่อน "นี่ๆ ดูดิ ไอ้บ้านี่มันทำผมทรงคุณแม่ไม่ขอร้องว่ะ กร้ากกก" ก็ขำๆกันไป
แต่มีอยู่วันนึง ขำไม่ออกครับ ย้อนกลับไปหลายวันก่อน ในร้านอาหารจีนแถวๆไชน่าทาวน์ ผมไปกับเพื่อน(ผู้หญิง)2คน ต่อมามีผู้หญิงผู้ชายคู่นึงมานั่งโต๊ะข้างๆ ผู้ชายหน้าตาก็ดี ผู้หญิงก็สวย
ผม: เฮ้ย ไปมองผัวชาวบ้านอยู่นั่นแหละ
เพื่อน: อ้าว ก็มันหล่อนี่
ผม : (หันไปมอง)ก็ดีนะ แต่กูไม่สนใจว่ะ ดูผู้หญิงดีกว่า
เพื่อน: อีนี่น่ะเหรอ โหยหน้าตาจัดชะมัด
ผม : เออว่ะ สงสัยคงเป็นพวกญี่ปุ่น หรือไม่ก็เกาหลี
เพื่อน: แต่ถ้าเป็นคนไทย กูสงสัยว่าอยู่แถวๆยโสธรว่ะ
ผม : ไมวะ
เพื่อน: แดกข้าวเหนียวมาก ดั้งไม่มี กร้ากกกก
ผม : กร้ากกกก
ผม : เฮ้ย เลิกมองได้แล้วเดี๋ยวเค้ากินข้าวกันเสร็จ ก็ไปกลับไปxxxกันต่อที่ห้องอยู่ดีแหละน่า
เพื่อน: เออน่า ช่างกูเหอะ
ของมา ก็กินกันไปสักพัก
เพื่อน: เฮ้ย เสร็จยังวะ
ผม : ไมวะยังไม่อิ่มดีเลย ว่าจะสั่งอีกเนี่ย
เพื่อน: ไปเหอะ
ผม : ไรวะ
เพื่อน: ไปเหอะน่า
ก่อนออกผมเลยหันไปเหล่ สาวโต๊ะข้างๆพร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย เอ๊ะ ทำไมมองเราแปลกๆ ราวกับจะกินเลือดกินเนี้อ
เดินไปจ่ายตังที่เค้าเตอร์ แล้วเดินออกมานอกร้าน
เพื่อน: กูพึ่งนึกออก ยัยนั่นน่ะ มันคนไทย
ผม : อ้าว ไม่บอกแต่แรกวะ
เพื่อน : ก็พึ่งนึกออกนี่หว่า
ผม : รอไรอยู่เล่า วิ่ง

จบครับ ต่อมาเวลาเจอยัยนี่เลยต้องหลบๆ ไม่กล้าสู้หน้าเลย เหอ เหอ
อีกเรื่อง เดินมากับพี่สาว เจอผู้หญิงคนนึงสูงมาก
พี่สาว: เจดูผู้หญิงคนนี้ดิ ตัวสูงมากเลย
โชคดีที่สาวเจ้าคนนั้นหันมาเสียก่อน เลยรู้ว่าเป็นคนไทย ก็ยิ้มให้ แฮ่ แฮ่จริงแล้วคิดไว้ในใจ สงสัยชาติที่แล้วทำบุญด้วยเสาไฟฟ้ามั้ง พี่ (เกือบแล้วกู)