นิสัยเสีย (ของข้าพเจ้า)

เรื่องของเรื่องคือ ปากเสียครับ ปกติก็เสียอยู่แล้ว แต่จะบ่นในใจ หรือไม่ก็แอบด่าลับหลัง
ตั้งแต่มาอยู่เมลเบิร์นนี่ มันมากกว่าปกตินี่สิ เพราะว่าฝรั่งมันก็ฟังเราไม่รู้เรื่องหรอกว่าเราพูดอะไร เช่นว่า เจอฝรั่งแต่งตัวแปลกๆ ก็จะสะกิดเพื่อน "นี่ๆ ดูดิ ไอ้บ้านี่มันทำผมทรงคุณแม่ไม่ขอร้องว่ะ กร้ากกก" ก็ขำๆกันไป
แต่มีอยู่วันนึง ขำไม่ออกครับ ย้อนกลับไปหลายวันก่อน ในร้านอาหารจีนแถวๆไชน่าทาวน์ ผมไปกับเพื่อน(ผู้หญิง)2คน ต่อมามีผู้หญิงผู้ชายคู่นึงมานั่งโต๊ะข้างๆ ผู้ชายหน้าตาก็ดี ผู้หญิงก็สวย
ผม: เฮ้ย ไปมองผัวชาวบ้านอยู่นั่นแหละ
เพื่อน: อ้าว ก็มันหล่อนี่
ผม : (หันไปมอง)ก็ดีนะ แต่กูไม่สนใจว่ะ ดูผู้หญิงดีกว่า
เพื่อน: อีนี่น่ะเหรอ โหยหน้าตาจัดชะมัด
ผม : เออว่ะ สงสัยคงเป็นพวกญี่ปุ่น หรือไม่ก็เกาหลี
เพื่อน: แต่ถ้าเป็นคนไทย กูสงสัยว่าอยู่แถวๆยโสธรว่ะ
ผม : ไมวะ
เพื่อน: แดกข้าวเหนียวมาก ดั้งไม่มี กร้ากกกก
ผม : กร้ากกกก
ผม : เฮ้ย เลิกมองได้แล้วเดี๋ยวเค้ากินข้าวกันเสร็จ ก็ไปกลับไปxxxกันต่อที่ห้องอยู่ดีแหละน่า
เพื่อน: เออน่า ช่างกูเหอะ
ของมา ก็กินกันไปสักพัก
เพื่อน: เฮ้ย เสร็จยังวะ
ผม : ไมวะยังไม่อิ่มดีเลย ว่าจะสั่งอีกเนี่ย
เพื่อน: ไปเหอะ
ผม : ไรวะ
เพื่อน: ไปเหอะน่า
ก่อนออกผมเลยหันไปเหล่ สาวโต๊ะข้างๆพร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย เอ๊ะ ทำไมมองเราแปลกๆ ราวกับจะกินเลือดกินเนี้อ
เดินไปจ่ายตังที่เค้าเตอร์ แล้วเดินออกมานอกร้าน
เพื่อน: กูพึ่งนึกออก ยัยนั่นน่ะ มันคนไทย
ผม : อ้าว ไม่บอกแต่แรกวะ
เพื่อน : ก็พึ่งนึกออกนี่หว่า
ผม : รอไรอยู่เล่า วิ่ง

จบครับ ต่อมาเวลาเจอยัยนี่เลยต้องหลบๆ ไม่กล้าสู้หน้าเลย เหอ เหอ
อีกเรื่อง เดินมากับพี่สาว เจอผู้หญิงคนนึงสูงมาก
พี่สาว: เจดูผู้หญิงคนนี้ดิ ตัวสูงมากเลย
โชคดีที่สาวเจ้าคนนั้นหันมาเสียก่อน เลยรู้ว่าเป็นคนไทย ก็ยิ้มให้ แฮ่ แฮ่จริงแล้วคิดไว้ในใจ สงสัยชาติที่แล้วทำบุญด้วยเสาไฟฟ้ามั้ง พี่ (เกือบแล้วกู)

นิสัยแย่ๆของคนบางคน

วันก่อนเข้าไปสเปซชาวบ้าน ไอ้เราก็เห็นว่ามันสวยดี แต่มันยังมีจุดเล็กๆเข้ามาข่วนหัวจุยให้คันยิกๆ ก็เลยเม้นไปว่ามันแปลกๆนะ
ตัวอักษรสีชมพู แบ็กกราวสีน้ำตาล และก็ออกตัวไปแล้วว่าจบวิศวะมา ไม่มีความรู้ทางศิลปะและสเปซของเราก็เรียบๆ ไม่มีอะไร
ปรากฏว่า มันเม้นกลับมาครับท่าน! อ่านที่มันเม้นมา
โอ้วพระเจ้า กูเสือกเรื่องชาวบ้านหรือนี่ เอาเข้าไป เวรกรรม คนเค้าติเพื่อจะได้ปรับปรุง กลายเป็นว่า กูเสือกซะนี่ แต่ผมก็ไม่ถือหรอกนะครับ เพราะน้องเค้ายังเด็ก เพิ่งอยู่ม.5เองมั้ง นี่ละน้าคนเรา ชมได้แต่ห้ามด่า ซะงั้นน่ะ พอตินิดหน่อยก็หาว่าด่า แต่พอชมเข้า ก็เหลิงจนเบรกไม่อยู่
อีกตัวอย่างคือ ท่านเหลี่ยมของเรา 555+ ตอนนี้ไปกันใหญ่แล้ว รายละเอียดก็คงรู้ๆกันอยู่ ส่วนตัวผมไม่รู้เพราะอยู่เมืองนอก ไม่รู้เรื่องอะไรหรอกครับ
แค่มาบ่น ไปละ วันหลังจะมาเผาตัวเอง

Blog อันที่สองได้ถือกำเนิดขึ้นแล้วววววว(เสียง echo) 555+

เรื่องของเรื่องคือ blog อันแรกคือ my space ของ msn นั่นแหละ แต่เนื่องมาจากว่า blog อันนั้น มีผู้เยื่ยมชมที่เป็นชาวต่างชาติมากมาย (blog กูอินเตอร์ว่างั้น) ทำให้ไม่ค่อยอยากพิมพ์ภาษาไทยให้มันรกหูรกตาเค้าน่ะ (เคยเข้าไปในblogของเพื่อนคนจีน แม่งตัวหนังสือจีนยั๊วะเยี๊ยะ ทำให้รู้สึกไม่อยากเข้าไปblogนั้นเท่าไร ก็เลยทึกทักเอาว่าคนอื่นก็น่าจะรู้สึกอย่างเดียวกัน) แล้วอีกอย่างนึงก็คือ blogนี้จะเป็นโถขี้ (แน่ะ จำขี้ปากคนอื่นเค้ามาใช้) เมื่อรู้สึกเบื่อ เหงา หง่าว... อะไรก็แล้วแต่ที่รู้สึกอยากบ่นขึ้นมา หน้าที่ของพวกคุณๆ (เออ มึงนั่นแหละ มึงเลย มึงนี่เอง ไม่ต้องเสือกหันไปทางอื่น) คือ อ่าน แล้วก็เม้นซะ แสดงสัญลักษณ์ให้รู้ว่ามีคนอ่าน ผมจะได้มีกำลังใจพิมพ์ อิอิ
ว่าแต่ เริ่มพิมพ์เรื่องอะไรดีวะ (แป่ววววว)
เออน่า นึกอะไรออกเดี๋ยวก็พิมพ์เองแหละ คอยติดตามก็ละกัน (ใครจะไปอ่านของมึง ไอ้ควาย)

ป.ล. คุยกะตัวเองได้ เป็นความสามารถพิเศษของผมอย่างนึง (แถวบ้านเรียก บ้า)
ป.ล.1 ตอนนี้ผมเรียนโทอยู่ออสเตรเลีย เมืองเมลเบิร์น ถ้าใครมีปัญหาอะไรสงสัย ถามได้ ถ้าตอบได้จะช่วยตอบ